VAMPİR İMPARATORLUĞU
  Mevzuuya direkt giriyorum. Avustralya-ABD ortak yapımı tür kırması filmde eksik bir şey vardı sanki. Biçim iyiydi ama ya içerik? Alman yönetmen kardeşler Michael ve Peter Spierig, belli ki iyi zanaatkârlar. Yazıp yönettikleri distopik vampir filmi, gerilimden bilimkurguya, aksiyondan drama birçok türle flört ediyor. Yakın gelecekte, günümüzden bir on yıl sonra yani; dünya nüfusunun büyük çoğunluğunu vampir olarak görüyoruz. Gizemli bir salgın sonucu vampir haline gelmiş olanlar, insan kalanları ya avlıyorlar, ya da etinden, sütünden, kanından faydalanmak için kurdukları çiftliklerde besliyorlar. İnsan kanı içmek istemeyen bazı bilim adamı vampirler ise kana alternatif bir madde üzerinde çalışıyorlar. Durum bu iken aniden bir grup 'insan kalanın' işin içine girmesiyle ortalık karışıyor. Filmin açılışı, ilk on beş dakikası çok çok iyi. Sonra film sarkmaya, sıkışmaya, dar bir çevrede nefes alıp vermeye başlıyor sanki. Yapım tasarımı, görsel efektler üst düzey. Oyuncu kadrosu da dikkat çekici. Başrolde Ethan Hawke'yi izliyoruz. Usta aktörler Willem Dafoe ve Sam Neill, ona eşlik ediyorlar. Filmin tema müziği ve soundtrack'ta oldukça iyi. Fakat izlenen görsel şovun içi doldurulamıyor, bir aynılık, yavanlık, dar alana hapsedilmişlik söz konusu. Meselenin özünden çok süsü çarpıyor göze. Bir de şu dönüştürülme hikâyesi. Kim kimi ısırıyor belli olmuyor bir yerden sonra. İnsan ısırılınca vampirleşiyor. Sonra 'vampirin güneşle imtihanı' söz konusu. Ardından ısırılan insan, vampiri insanlaştırıyor ve böyle gidiyor döngü. Neyse, ısırılmadan çıkıyoruz dışarı. Gökyüzünde güneş sıcak ve parlak. Bakıyoruz, bir terslik yok, veriyoruz sırtımızı güneşe veya devam ediyoruz yola. Aslında biliyoruz, dışarıda çok vampir var gerçekten ve kim bilir, belki de çoğumuz çoktan dönüştük başka bir şeye

SES 
Vallahi en zor durum bu Eşinin, dostunun, arkadaşının filmini yazmak, eleştirmek. Ama işimiz de bu tabii Senaryoyu, Uygar yazmış. Yapımcılar, Ersan, Tunç Sonra filmde yine aramızdan bazıları yer almış konuk olarak: Burcu, Yeşim, Tuğçe Bizim   çocuklar Yani, insan beğenmedim derken, şöyle bir iki yutkunuyor. Neyse; ben beğenmedim filmi yahu! (oh, söyledim vallahi!) Neden? Bir kere her şeyden önce, bu filmi defalarca izledim gibi geldi. Yani o derece çok böyle film gördüm ki; hem de çok beğendiklerim oldu aralarında. Son dönemde Fransa'dan, özellikle uzak doğu korku sinemasından ''Ses''le kardeş çok film izledim. Türün iyi örneklerinden sonra filmin içine giremedim fazla. Öyküdeki kimi boşluklar, hatta fazlalıklar gözüme battı.

Gereksiz, fonksiyonsuz karakterler rahatsız etti beni. Derya'nın kız arkadaşı örneğin. Ne gerek vardı ona. Sonra Derya'nın İngiltere'de yaşayan ağabeyi. Anne, evden uzaklaşmak için İngiltere'ye mi gitmek zorunda? Sonra o ağabeyin fonksiyonu? Hiç mi etkilenmemiş ağabey yaşananlardan? Bir de süt anne karakteri Birçok da fazladan diyalog. 'Gaipten gelen ses' hiç susmadan konuşuyor sonra Sıcak mı, soğuk mu? Soğuk buldum filmi. Yönetmenlik anlamında da beni heyecanlandıran, yeni bir şey yoktu ortada. Atmosfer, orta sahada top gezdiriyordu. Sabaha kadar oynansa gol olmazdı sanki. Bir de finalin, bitiş düdüğünün yavanlığı Öte yandan, arkadaşlarının ismini filmlerde görmek çok keyifli. Yaratıcılık zor iş. Bu kadro da, film çekmek isteyen diğer dostlar da devam etmeliler bu işe. Beğendiğim bir örnek izleyip, avuçlarımın içi patlarcasına alkışlamak dileğimi ekleyerek emeği geçen arkadaşlarımı tebrik etmek isterim. Karar verdikleri zorlu bir yola cesaretle çıktıkları ve iyi-kötü bir 'film' yarattıkları için 

EŞREFPAŞALILAR
İzmir'in bitirimleriyle ünlü Eşrefpaşa'sından İstanbul'a gelip yerleşen iki eski dost. Biri, karanlık tarafı seçmiş bir mafya babası, diğeri küçük mahallesinin namusunu koruyan bir kahveci. Mahallenin metruk camisine tayin olan bir hoca ve gelişen olaylar Tiyatro Anse'nin (Ankara Sanat Evi) üç yıldır, 400'den fazla sahnelenmiş oyununun beyazperde versiyonu ''Şehnaz Tango'' adlı TV dizisiyle bilinen Hüdaverdi Yavuz tarafından yönetilmiş. Eser ve senaryo ise Burak Tarık imzalı. Kesilen 'racon'lar, delika  nlılık tiratları, küfür ve argodan uzak durduğunun altını çizen mizahıyla ''Eşrefpaşalılar'', şansını sahneden sonra perdede deniyor. Sinema büyüsünden uzak yapım, maalesef oldukça zayıf. Bir vaaz kıvamındaki metin, inandırıcı değil. Perdede bir slogan şeklinde duran film, yavan bir sinema örneği. Bir de şu zorlama raconlar, delikanlılık manifestosu, 'kardeşim-kardeşiz' durumları, kurtuluş ve arınma formülleri En merak ettiğim nokta ise, filme Eşrefpaşalılar ne der, o

Murat  ERŞAHİN (SinemaMuzik.com)